55 hjálp í slarfmu? Skyldi hann nokk- urntíma eignast viri, sem lyllilega gæti skilið hann, og hann gæti sagt alt, sem honum lægi á hjarta. Hann andvarpaði. Skuldírnar lágu á hon- um eins og þung hyrði. Hann átti víst altaf að eiga örðugt uppdráltar. Bara að hann lifði þá undir vernd- arvæng drottins. En hve mynd frelsarans varð ljós og lifandi fyrir hugskotssjónum hans, er hann var þyrnum krýridur leidd- ur í'ram íyrir lýðinn. En sá óend- anlegur hreinleiki og hátign, sem lýsti úr augum hans; honum fanst kærleikurinn slreyma yfir sig úr þeim augum. Hann hneigði höfuð silt og lyfli hjarta sínu i hrennandi hæn tilguðs, og þakkaði honum fyrir pínu frels- arans og dauða, og það var eins og frelsarinn legði hendur sínar með naglaförunum á hjarla hans, hon- um til lækningar, og hann fann til hinnar takmarkalausu náðar drolt- ins, og hann livíldi öruggur á örm- um hans, þar til hann gat sagt með auðmj'kt og undirgefni: »Hvern hef jeg i himninum? Jafnt við þig gleðst
Beinir tenglar