56 eg við ekkert á jörðinni. Pó lif og sál vanmegnist, þá ertu þó ávalt, drottinn, mitt hjartans hlutskiíti«. Svo kveikti hann á lampanum og skrifaði Geirþrúði. Hann sagði henni að hann hvorki gæti né vildi yfirgefa söfnuð sinn, þegar svo margir helgi- dagar væru i nánd. »Pó eg gjarnan vildi heilsa ástriku systurinni minni, með bróðurlegum kossi, og segja henni, að eg með henni þakkaði drotni fyrir jólagjöf- ina, sem hann hefir gefið henni, þá má eg þó ekki þess vegna gleyma kölluninni, sem hann hefir i'alið mér á hendur. Til hvers væri lyrir þig að koma til mín? Arthúr bróðir þinn er nú ekki lengur sá, sem þú segir frá öllu, og eg er viss um, að spyrði eg þig, myndir þú svara eins og úli á þekju, því hugur þinn mundi vera annarsstaðar. Guð blessi ykkur jólahátíðina. Kg er ekki svo sjálfselskufullur, að eg vilji raska gleði ykkar. Ef það er guðs vilji, þá hiltumst við aftur í annað sinn. Heilsaðu vini þínum frá mér. Ó, að þið gætuð verið hvort öðru það, sem drotlinn ætlaðisl til, er h'ann skap-
Beinir tenglar