58 Áður en þcir kalla, mun eg svara, og áður en þeir hafa oröinu slept mun eg báenheyra. Es. 65, 24. »Nei það er ekki jólalegl núna — öðru nær((. En hvað það var tómlegt og eyði- legt á Hólraagörðum, þegar húsmóð- irin þar, Margét Spencer, var riáin; hún sem hafði verið svo fríð sýnum og ástúðleg í viðmóti. Hún hafði verið yndið og eítirlætið á heimil- inu í 30 ár, en á þessu hausti lágu fölnuð laufin á leiði hennari kyrkju- garðinum. Þegar farfuglarnir svifu hurt til heitari Ianda, þá fór hún heim til landsins, þar sem altaf er eilíft sumar, með heimþrá guðsbarna í hjarta sinu. Nú var Anna yngsta dóttir þeirra hjóna, tvítug að aldri; hún var nú fyrir framan hjá föður sínum, þvi Aðalheiður syslir hans var orðin gömul og lasburða; að sönnu leit hún eftir öllu innan húss, en þó var altaí viðkvæðið hjá henni: »Hvað segir Anna um þetta?«. Þetta kvöld sat Aðalheiður í slóln- um sínum við olninn, í góðu skapi,
Beinir tenglar