59 en Aiina gekk nm gólf í dagstof- unni með föðnr sinurii. »Nei, það er ekki jólalegl núna, barnið gott. Hversu feginn sem eg vildi, get eg ekki rekið burtu ábyggj- urnar, sem hvíla yfir mér; eg íer víst á mis við alla jólagleði. Eg beld, að við verðum að sleppa því að geí'a börnunnm nokkurt jólatrénúna, því nú höí'um við enga mömmu til að koma öllu i lag fyrir okkur«. Anna breyfði engum mótbárum. Á hvei ju ári hafði fátæklingunum í sókninni verið boðið heim á prests- setrið um jólin, bæði börnum og gamalmennum; en nú vissi Anna, að faðir bennar gat ekki komið því við. »En ef þú þekkir einhvern, scm verður einn á aðfangadagskvöldið, þá bið þú hann að koma hingað, barnið gott«. Anna leit upp og það brá fyrir gletlum í bláu augunum hennar. »En hann Róbert höfuðsmaður, pabbi? Hann er altaf einn«. »Ekki núna, því hann og prest- urinn haí'a komið séi* saman um að
Beinir tenglar