60 halda fátæklingunum jól heima hjá sér«. »Það var honum líkast«, kallaði Anna upp, »þangað hefði eg gaman af að koma«. »En hvað segirðu um hann Art- húr, Anna? Hann kann svo vel að að leiða huga minn frá því, sem eg hefi mist, og að því, sem eg á í vændum. Aldrei get eg gleymt þvi, hvað hann hefir verið okkur til handa«. »Eg ekki heldur«, hugsaði Anna með sér. 1 fjarveru sóknarprestsins, hafði Arthúr oft heimsólt móður hennar. Margsinnis hafði hún séð þrej'tu- svipinn á sjúklingnum verða rólegri, og hrosið öruggara, þegar ungi prest- urinn talaði við hana. Þegar hún var dáin, í þeirri föstu trú, að hin eilíí'a hvild og dýrð mundi taka við, þá hafði það verið Arthúr, sem með nærri því sonarlegum kærleika hafði Ieitt föður hennar inn í Ijósið og friðinn. Hún vissi það, þó hún væri sjaldan viðstödd, þegar þau töl- uðu saman. Hún vissi líka, að sama hreina alvarlega röddin hafði vitn-
Beinir tenglar