62 blessunaróskirnar, Róberls. Arlhíir Lalar víst aldrei eilt orð við Önnu, fyr en hann gelur gefið henni hjarla sitt; og þér vitið ef til vill ekki —«. Sóknarpresturinn fór þá að segja honum frá skuldinni, sem Arthúr hafði tekið að sér að borga fyrir föður sinn, en Róberts tók íram í fyrir honum, dálílið óþolinmóður: »()g vist er mér þetta fullkunnugt, fáir hafa víst þekt gamla þorparann, hann VVinding föður hans, betur en eg. Það þarf enginn að segja mér frá þvi, að Arthúr hafi borið ok frá því er hann var ungurcc. Roberts kvaddi, og sóknarprestur- inn hortði á eftir þessum þreklega manni, og mælti: Undarlegur er hann, og ekki gott að botna i hon- um, en allmikið hefir hann breytst nú á seinni tímum«. * Drollinn er minn hirð- ir, mig mun ekkert > bresta. Sálm. 23, 1. PðSturÍDn var kominn. Bréf og böglar frá ættingjum og vinum lágu á borðinu fyrir framan Arlhúr,
Beinir tenglar