67 íáa vini, og engan', sem hann hefði gelað hugsað sér að gæti sent hon- um slíka jólagjöf. Pegar hann var húinn að velta þessu i'yrir sér um hrið, þá gekk hann til Holmers prests, og spurði hann, hvað hann ælli að gjöra með þessa óvænlu gjöl', þre- falt meiri en öll skuldin hefði verið. »Takið við henni, og hagnýlið hana og þakkaðu guði fyrir hana«, svaraði Hólmer; en Arlhúr sá það á undrunarsvip hans, að hann gat ekki verið hinn ókunni gefandi. »Mér datt það nú lika l'yrst í hug, en —«. »Ekkert en. Verið vissir um að sú hugsun hefir verið rétt, eða hvað getið þér annað gerl en tekið við því sem gjöf frá drolni, og varið því honum lil d}'rðar?« Arthúr för að raði hans. — — Þokunni hafði nú iéll upp, og það var hælt að rigna. Jólaklukk- urnar ómuðu í kvöldkyrðinni. Stjörn- urnar fóru að sjást, ein og ein, og lunglið var að svei])a frá sér siðustu skýhnoðrunum, og hrá hvítska;ru ljósi yfir toríþökin á sveitahæjun- um. Arthúr var að ganga (il kyrkj-
Beinir tenglar