69 því sem Arlhúr talaði lengur. Alt ai' hljómaði englasöngurinn: »Frið- nr á jörðu«. Allaf hljómaði lil allra kviðandi hjártria syndugra manna: »0g velþóknun á mönnunum«. Gamli Róberts sat á sínum vana- stað, og horfði hvast á Arthúr, eins og honum var eiginlegt, en smált og smátt blíðkaðist svipur hans, og lionum komu tár i augu. Það hal'ði víst aldrei komið l'yrir áður. r'egar ungi presturinn lauk máli sinu með sigurhreim í rómnum, með hendingunni: »Frelsari heims- ins fæddur er«, þá hugsaði Róberts með sér: »Aldrei hefir hann hald- ið þvílika prédikun«. Hann undr- aðist þann fögnuð sem lýsti sér i yíirbragði Arthúrs, og öllu látbragði hans. En þó undraðist söfnuður- inn enn þá meira, þegar Arthúr bað hann að vera sér samtaka að þakka l'yrir sérstaka náðargjöf guðs, er honum hefði sjálfum fallið í skaut. Arthúr var samferða þeitn Önnu og föður hennar, heim til Hólma- garða um kvöldið. Hin unga mær horfði undrandi á hann, er þau gengu saman; henni fanst hann vera
Beinir tenglar