70 allur annar; hann var svo undur glaður í bragði, og svo mikill hátíða- fögnuður í rödd hans. Aðalheiður föðursystir hennar hafði jafnvel orð á því, að Arthúr væri alt öðruvísi en hann ætti að sér að vera. En ekki gat það þó verið faðir Önnu, sem hafði sent Arlhúr jóla- gjöfina mikhi; það sá hann undir eins, þegar hann sagði honum frá henni. Að loknum miðdegisverði fór all- ur hópurinn heim lil Róberts, og þar var þá búið að kveikja á jóla- trénu. Pví hefði enginn trúað, sem ekki hafði séð það, að svo alvarlegur og þunghúinn maður, eins og Róbert var, gæli hlegið svo hjartanlega sem nú varð rauhin á, og leikið á alls oddi við börnin. Faðir Önnu varð líka að laka þátt í leiknum; hann komst ekki undan því, og hann gat það, þvi að sá, sem kann að hryggjast með Jesú, gelur Iíka, mitt i sorgum sín- um, fagnað með fagnendnm. * *
Beinir tenglar