7Í5 gjöfum, og skifta þeim niður á milli þeirra. Nú stóð hún í miðjum hópnum og söng með þeim gamla jólasálminn með algleymisfögnuði: »Snauður korn hann í heiminn hé'r, hans aö miskunnar nytum Vér, auðguðumst l'yrir í'álækt hans, íögnuðum aríleil'ð himnaranns. Sé drottni dýrð«. Og Arlhúr tók í hönd henni og mælti hlíðlega: ».Tá við erum rík, guð heíh* verið dásamlega góður við okkur; hann hefir gefið okkur heim- ili, og vill vera heimilisvörðurinn okkar«. En á hak við ungu hjónin, slóð Róherts, þvi að hann var líka í hópnum, og það var eins og lesa mætti út úr svíp hans: »SælIa er að gefa en þiggjacc. Einu sinni var hann spurður, hvort það hefði verið hann, sem hefði horgað skuldina fyrir Arthúr, en hann var ófáanlegur lil að svara því; en svo mikið sagði hann samt: »Já, þó að það nú hefði verið eg, þá hefði eg þó ekki greilt nema lít- inn hluta af' því, sem eg skuldaði föður hans. Ef hann hefði á sín- 4
Beinir tenglar