82 bara svo illa að lesa skrift". Síðan rétti hann konu sinni bréfið, settist svo í skrif- borðsstólinn sinn og sneri hálfgert baki við henni. Hún tók bréfið og fór að lesa: „Herra prestur! Eg hefði átt að skrifa fyr, en það hafa verið svo miklar annir um jólin. Eg á að flytja yður kveðju og innilegustu þakkir írá einu sóknarbarni yðar, ungum dönskum háseta. N. N.-------" „Manstu eftir honum, Louiser" „Já, hvort eg man ekki eftir litla skemti- lega drengnum á fátækrakælinu". Svo las hún áfram. „Sem dó síðastliðið aðfangadagskveld". „Æ, að hann skuli Iíka vera dáinn". „Hann kallaði yður altaf „prestinn sinn" og sagði að það hefðuð verið þér, er leidd- uð hann á réttan veg". Nú urðu gömlu hjónin að þurka sér um augun, áður en þau gátu lesið meira. „Hann lá stutt, en þó mátti mikið af hon- um Iæra á þeim stutta tíma. Nánari skýr- ingu um atburðinn get eg skrifað yður seinna, ef þér óskið. Nú eru það að eins þakkir barnsins frá fátækrahælinu, sem eg flyt yður. I'akkir fyrir alt, sem þér voruð honum. Þó hann væri fátækur fyrir manna sjónum, átti hann þó þann auð, sem fyrir guði gildir, Kasta brauði þinu á vatnið, og þú munt finna það aftur eftir marga daga. Fredrikstad 12. jan. 18.. Yðar með virðingu-----------" En hvað þú hlýtur að vera hamingjusain-
Beinir tenglar