Iðunn

						IJ                             Björostjenje Ujörnson:

um á honum, til að taka eftir. «Jú, ég kann út að

íjórða kapítula». — »Og svei! Nei, þú hefir ekki

einu sinni heyrt um tröllkarlinn, sem dansaði við

stúlkuna, þangað til sól rann npp og hann sprakk

eins og kálír, sem drukkið hefir súrmjólk!» A sinni lífs-

fæddri æfi hafði þorbjörn aldrei heyrt svona mikinn

fróðleik í einu. «Hvar var það?» spurði hann.

«Hvar ?— Jú það—jú, það var þarna yfir á Sunnu-

hvoli!» þorbjörn starði hissa. «Hefirðu heyrt um

manninn, sem seldi sig fjandanum fyrir eina skinn-

sokka?» jporbirni varð orðfall, svo hlessa var hann.

«þú ert liklega að hugsa um, hvar það hafi verið ¦—

hvað ?------það  var  líka þarna  yfir á Sunnuhvoli,

þarna þráðbeint niðri í læknum, som þú sér!----------

Herra trúr ! Kristindómsþekkingin þín , Tobbi, sú er

ekki á marga fiskaU sagði hann enn fremr. «|>ú

hefir líklega ekki einu sinni heyrt getið um hana

Katrínu trépilzu ?» Nei, um hana hafði hann ekkert

heyrt. Og meðan Aslákr vann nú sem óðast, bar

hann enn óðara á að segja sögurnar— bæði um Kat-

rínu trépilzu; um kvörnina, sem malaði salt á marar-

botni; um kölska á tréskóm ; um tröllkarlinn, sem

festi skeggið í tréstofninum ; um sjö grænu jómfrúrn-

ar, sem reyttu líkhárin af fótleggjunum á honum

Byssu-Brandi, meðan hann svaf og gat aldrei vakn-

að ; og alt hafði þetta fram farið á Sunnuhvoli.

«Hvað, í herrans bænum, er um að verameð dreng-

inn ?» sagði móðir hans daginn eftir. «þarna hefir

hann Iegið á hnjánum í bekknum síðan lýsti og mænt

yfir að Sunnúhvoli». ¦— «Já, hann á annríkt í dag»,

sagði faðir hans, sem lá og hvíldi sig, af því að sunnu-

dagr var. «0, þeir eru að segja, hann sé búinn

að fastna sér hana Sigrúnu-á Sunnuhvoli», sagði As-