Iðunn

						Sign'm á Sunmilivoli.                             7

lákr; «en það er nú svo margt skrafað», bættihann

við. Jporbjörn skildi hann reyndar ekki til fulls, en

kafroðnaði samt allr í framan. En þegar.Áslákr fór

að hafa orð & því, að hann roðnaði, þá skreið hann

niðr af bekknum, tók kverið sitt og fór að lesa. «Já,

hugga þú þig með guðsorði, drengr minn», sagði

Aslakr;   «hana færðu þó aldrei hvort sem er».

J>egar svo langt var liðið fram í vikuna, að hann

hélt þetta væri gleymt, þá spurði hanu móðr sína í

hljóði (því að hann kom scr varla að því): »Heyrðu,—

hver er þessi Sigrún á Sunnuhvoli?« — »]pað er dálítil

stúlka, sem einhvern tíma á að eignast Sunnuhvolinn«.

¦— »Hefir hún þá ekkert trépilz ?« Móðir hans horfði

forviða á hann ; »hvað ertu að segja, barn ?« sagði

hún. Hann . skildi þá að hann hafði sagt einhverja

heimsku, svo hann þagnaði. »Aldrei hefir neinn séð

íallegra barn, en hún er«, sagði svo móðir hans, »og

það hefir guð gefið henni, af því að hún er alt

af svo væn og góð og iðin að lesa«. Nú vissi haiin

þá það líká.

Einn dag hafði Sæmundr verið úti við sem oftar

með Asláki. Jpegar hann kom héim um kveldið,

sagði hann við |>orhjörn : »jpú mátt ekki vera með

Ásláki framar«. jporbjörn gaf því lítinn gaum.

Nokkru síðar segir faðir hans við hann : »Ef ég

finn ykkr Aslák oftar saman, þá skaltu sjálfan þig

fyrir hitta!« Eftir það læddist |>orbjörn til Asláks,

þegar faðir hans sá ekki til. En svo kom hann að

þeim, þar sem þeir sátu og voru að spjalla saman;

þa fékk |>orbjörn ráðningu og var rekinn inn. En

eftir það stalst haun til Asláks, þegar faðir hans var

að heiman.

Einn  sunnudag, þegar faðir hans var í kyrkju,