Iðunn

						8                            Bjiirnstjerne Björnson:

varð forbjórn heldr óþarfr heima. Hann var í

snjókasti við Áslák. »Æ nei, nei! þú kæfir mig!«

sagði f>orbjörn : »við skulum heldr kasta í eitthvað

báðir samani. Aslákr var undir eins til í það. Svo

reyndu þeir fyrst að hœfa litla grenitréð hjá búrinu,

svo búrhurðina og loksins búrgluggann—ekki glugg-

ann sjálfan, sagði Aslákr, heldr gluggakarminn. J>or-

björn hæfði nú samt eina rúðunaí staðinn, og fölnaði

upp. »Tarna ! Hver ætli komist eftir því ? Kast-

aðu betr!« |>orbjörn gjörði það, en hitti aðra

rúðuna til. »Nú kasta ég ekki meira«. I því bili

kom elzta systir hans, Ingiríðr litla, út. »Kastaðu í

h a n a !« f>orbjörn var undir eins til í það ; stúlkan

fór að gráta, og nú kom móðir þeirra út. Hún sagði

honum að hætta. »Kastaðu, kastaðu!« hvíslaði

Áslákr að honum. þorbjörn var orðinn heitr og

æstr; hann gjörði eins og Aslákr sagði honum.

»Ég held þú sért frá vitinu !« sagði móðir hans og

hljóp að honum. Hann hélt undan, hún á eftir —

alt í kring um bæinn ; Aslákr hló að þorbirni, en

móðir hans ógnaði honum. Loksins náði hún hon-

um uppi í skafli og fór að lemja hann. »Ég ber

þig aftr; það er manna siðr«. — Móður hans féllust

höndr, og horfði forviða á hann. »þetta hefir ein-

hver annar kent þér«, aagði hún svo, tók þegjandi

í hönd honum og leiddi hann inn. Hún talaði ekki

orð til hans meira, en lét vel að hinum börnunum

og fór að tala við þau um, að senn kæmi pabbi heim

frá kyrkjunni. þá fór sumum að þykja fullheitt í

stofunni. Aslákr bað um leyfi til að skreppa á bæ;

það fékk hann þegar ; þa fór nú að verða alt minna

úr porbirni þegar Aslákr var farinn. Hann fékk

ónota-magakveisu, og svitnaði svo á höndunum, að