Iðunn

						Sigrún á Sunnuhvoli.                             9

hann kámaði blöðin í bókinni sinni. Æ, ég vildi

hún vildi nú ekki segja pabba frá neinu, þegar hann

kemr heim; en hann gat ekki af sér fengið að biðja

hana um það. það var eins og alt, sem hann leit

á, breytti útliti, og stofuklukkan á veggnum segði:

»fleng-ing—fleng-ing—fleng-ing—fleng-ing !« Hann

varð að fara út að glugga og horfa yfir að Sunnu-

hvoli. Hann lá þar einn snæþakinn í kyrð og glóði

við sól eins og vant var. |>ar stóð húsið, og var sem

bros léki á hverri rúðu, og víst var um það, að engin

þeirra var brotin ; réykrinn þyrlaðist svo glaðlcga

upp úr reykháfnum, svo hann þóttist skilja, að þar

væri líka verið að elda handa kyrkjufólkinu. J>ar

varugglaust Sigrún úti, aó horfa eftir föður sínum, og

átti sjálfsagt ekki von á neinni flengingu þegar hann

kæmi heim. Hann vissi ekki, hvað hann átti af sér

að gjöra, og fór alt í einu að verða svo góðr við systr

sínar, að engu tali tók. Við Ingiríði var hann svo

góðr, að hann gaf henni spegilfagran hnapp, sem

Áslákr hafði látið hann fá. Hún hljóp upp um

hálsinn & honum og hann faðmaði hana að sér:

»Blsku-góða Inga mín, ertu reið við mig?« — »Nei,

aumingja þorbjörn; þú mátt gjarnan kasta í mig

svo miklum snjó sem þú vilt!« En nú var einhver

að stappa snjóinn af sér fyrir utan dyrnar! pað

stóð heima, það var faðir hans; hann sýndist svo

blíðlegr og í svo góðu skapi, og það var enn þá verra.

»Nú, nú?« sagði hann og litaðist um, — og það var

mikið að klukkan skyldi ekki detta niðr af veggnum.

Húsfreyja bar á borðið. »Hvernig líðr hérna?« spurði

bóndi um leið og hann settist og tók skeiðina í hönd

sér. |>orbjöni leit til móður sinnar með tárin í aug-

unum.     »Svo-na !«   svaraði  hún ótrúlega seint, og