Iðunn

						10                          Hjórnstjerne Björnson:

jporbjörn þóttist sjá, að hún ætlaði að segja meira.

»Eg leyfði Asláki að bregða sér að heiman«, sagði

hún. — »Frestr er á illu beztr« hugsaði forbjörn—

hann tók aðleika sér við Ingiríði, og lét sem ekkert

væri. Svona lengi hafði faðir hans aldrei verið að

éta, og loks tók ]i>orbjörn að telja hvern bita; en

þegar hann var kominn að þeim fjórða, datt honum

í hug að reyna, hvað hátt hann gæti talið milli

fjórða og fimta bita, og á því fipaðist hann í bitatöl-

unni. Loksins stóð faðir hans upp og gékk fram.

Hann fékk eins og rúðubrotshljóm fyrir eyrun, og

hann fór að gæta að, hvort rúðurnar í stofunni væru

heilar. Jú, þær voru aliar heilar. En nú fór móðir

hans fram líka. Jporbjörn tók Ingiríði litlu í fang

sór og sagði svo blíðlega, að hún starði á hann og

vissi ekki, hvaðan á sig stóð veðrið : »Eigum við

ekki að leika gulldrottning á engi ?« Jú, það vildi

hún fegin.    Og svo söng hann, titrándi á beinum :

Engja-blómi,

bala sómi,

heyrðu, heillin mín !

Villu'  ekki kærastinn verða minn ?

Svo vænan gef ég þér kyrtilinn

með perluskrúð skært

og gullið glært.

Korriró og dillidó —

Sólin gyllir grund  og mó.

Svo svaraði hún :

Gulldrotning,

perludrotning,

heyrðu, heillin mín !

Ég  vil ekki kærastinn verða þinn,

lig vil ekki þiggja' af þéV kyrtilinn

með ])erluskrúð skært