Iðunn

						Sigrún á Sunnuhvoli.                          13

honum, eins og yngsta barninu, sem var hrætt og

ætlaði að fara að skæla. Barnið hafði þagað áð-

ur, og nú þagnaði líka Sæmundr; en hnefann

reiddi hann þétt upp að nösum Asláks ; var hnefinn

mjög smár á svo þrekvöxnum manni; Sæmundr hélt

hnefanum þar um stund og beygði sig fram um leið

og horfði framan í Aslák, og var sem honum brynni

eldr úr augurn. Síðan gékk hann um gólf sem fyr og

leit snöggvast til Asláks við og við. Aslákr var mjög

fölr, og var þó hlátr á hálfu andlitiuu, þeim megin,

er að J>orbirni vissi, en mesti alvörusvipr hinu meg-

in, sem að Sæmundi snéri. «Drottinn góðr gefi oss

gott þolgæði!» sagði hann eftir litla hríð, en brá um

leið ölnboganum upp, eins og til að bera fyrir högg.

Sæmundr stanzaðihvatlega ogsagði byrsturmeð fylsta

rómi sínum, og stappaði í gólfið um leið, svo að Ás-

lákr hrökk saman: «Nefndú hann ekki — þú!»

Ingibjörg stóð upp með ungbarnið í fanginu og tók

hæglátlega í handlegg houum. Hann leit ekki við

henni, en feldi þó aftr handleggiun, sem hann hafði

reitt til höggs. Hún settist niðr, en hann gékk aftr

um gólf; enginn mælti orö frá vörum. Eftir

stundarlanga þögn byrjar Aslákráný: «Já, hann

hefir víst mikið að gjöra hér í Grenihlíð!» — «Sæ-

mundr! Sæmundr!» sagði lngibjörg hljótt; en áðr

en það næði Sæmundi, hafði hann snarazt að Asláki;

Aslákr spyrnti fæti á móti, en Sæmundr tók í knés-

bót honum og beygði fótinn; hólt hann því taki ann-

ari hendi, en þreif hinni í hálsmálið á treyju Asláks,

hóf hann á loft og kastaði honum á lokaða hurðina,

og gékk fellingin úr hurðinni og Aslákr öfugr á höf-

uðið út um gatið. Húsfreyja, Jporbjörn og öll börnin

esptu og báðu Asláki vægðar, og hoyrðist ekki neina