Iðunn

						16                        Björnstjerne Björnsson:

eða kendi henni flciri slíkar vísur, þá yrði hann bar-

inn. Eétt á eftir varð Ingiríði litlu það á að blóta.

Aftr var kallað á jporbjörn, og Sæmundr sagði það

væri bezt að láta hann kenna á vendinum með það

sama; en hann grét og lofaði öllu fögru, svo að hann

slapp í þetta sinn.

Næsta sunnudag, sem messað var, sagði faðir

hans við hann : «f>að er nú bózt að þú gjörír engan

óskunda af þér heima í dag, og skalt þú nú fara með

mér til kyrkjun.

Annar   kapíiuli

^KMþýðumaðrinn héfir háar hugmyndir um kyrkj-

V&ak troa- Hann hugsar sér hana ávalt út af fyrir

sig, friðlýsta, með grafanna þögulu tignar-ró um-

hverfis, en messugjörðarinnar lifandi athöfn inni.

Hún er eina húsið í dalnum, sem hann hefir kostað

nokkru skrauti til, og því mænir og turnspíra henn-

ar nokkuð hærra, en hún sýnist a.ð ná. þegar hann

gengr til kyrkju heiðskíran sunnudagsmorgun, heilsa

kyrkjuklukkurnar honum langt álengdar, og hann

tokr ávalt ofan fyrir þeim, eins og hann væri að

þakka þeim fyrir síðast. |>að er eitthvert það sam-

band milli hans og þeirra, sem enginn þekkir. A

æskualdri stóð hann í bæjardyrum og hlustaði & þær,

meðan hæglátir hópar af kyrkjufólki fóru hjá fyrir

neðan garð. Paðir hans bjóst þá til kyrkju, en sjálfr

var hann enn of ungr til þess. Margar hugmyndir

vöknuðu þá í brjósti hans við þennan þunga,   stcrka