Iðunn

						Sigrún  á Sunnulivoli.                          23

—»|>egiðu, góða mín, og farðu í burtu,« sagði móðir

hennar, svo hún staðnæmdist og gékk svo hægt og

hægt aftr á bak til jporbjarnar, en mændi stóru, bláu

augunum sínum á mömmu sína. »Eg hefi alt af

heyrt, að þú værir svo væn,«  sagöi jporbjörn. — »Já,

stundum, þegar ég hefi lesið vel,« svaraði hún.--------

»Br það satt, að það sé svo skelfing fult af huldu-

fólki og tröllum og öðru illþýði þarna yfir frá hjá

ykkr?« spurði hann, og stakk hendinni í síðuna og

steig fram öðrum fætinum, en stóð í hinn,—alveg

eins og hann hafði séð Aslák gjöra. ¦— »Mamma,

mamma!   veiztu hvað   hann   segir?      Hann  segir

að--------.«   — »Æ, láttu  mig  vera í friði;   heyrirðu

það ! og komdu ekki hingað fyr en ég kalla á þig !«

Aftr varð hún að hopa á hæl, stakk svuntuhorninu

sínu í munninn, beit í það og togaði svo í. »Er það

þá öldungis ekki satt, að huldufólkið leiki á hljóð-

færi á hverri nóttu yfir í hólunum hjá, ykkr ?« —

»Nei!« — »Hefirðu þá, aldrei séð tróll?« —Nei!«

-—»En í herrans nafni og fjörutíu — ¦—.« — »Svei,

þetta máttu ekki segja!« ¦— »Tarna; ég held það sé

ekkimikið«, sagði hann og spýtti um tönn, til aðsýna

henni, hvað langt hann gæti spýtt. — »Jú, jú,« sagði

hún; »þú rnatt ekki leggja guðs nafn við hégóma, því

þá ferðu til helvítis !«—»Heldrðu það ?« spurði hann

og setti töluvert niðr í honum, því hann hafði í

hoesta lagi hugsað sér, að hann kynni að verða bar-

Uin fyrir það, og nú stóð faðir hans svo langt frá, hon-

um. — »Hver er helzt sterkastr þarna yfir frtí, hjá

ykkr?« spurði hann, og hallaði húfunni í vangann.'—

•Nei, það veit ég ekki.« — »Ja, hjá okkr er það írú

Pabbi; hann er svo sterkr, aö hann getr barið Aslak,

°g Aslákr er þó sterkr, það segi ég þór satt.« — »Ja,