Iðunn

						Sigrún á Sunnulivoli.                          29

að biðja Ingiríði að ganga á milli. Sigrún fór aftr

inn til prestsfólksins þegar búið var að spyrja börn-

?n; hann beið þangað til allir aðrir vóru farnir; en

loksins varð hann að fara líka. Ingiríðr hafði farið

öieð þeim allra-fyrstu.

Næsta spurninga-dag var Sigrún komin á undan

öllum hinum börnunum, og var á gangi úti í garði

ttieð einni af prestsdætrunum og unglings-karlmanni.

t'restsdóttirin var að taka blómstr upp úr garðinum,

sem hún gaf Sigrúnu; ungi maðrinn var að hjálpa

þeim til, og jporbjörn stóð hjá hinum börnunum

fyrir utan garðinn og horfði á. jpau töluðu svo hátt,

*ð börnin öll heyrðu, og vóru þau að segja henni,

hvernig ætti að fara að planta blómin, og lofaði

Sigrún að gjöra það sjálf, svo að það yrði alveg rétt

gjört, eftir því sem þau höfðu sagt henni fyrir. «En

þú getr ekki gjört það ein,» sagði ókunni maðrinn,

og hugsaði f>orbjörn eftir því.

þ/egar Sigrún kom til hinua barnanna, gáfu þau

henni meiri gaum en vant var; en Sigrún gékk að

Ingiríði, heilsaði henni bllðlega og bað hana að ganga

Qieð sór ofan á völlinn. ]par settust þær niðr; því

að það var langt síðan að þær höfðn talað saman í

ttæði. þorbjörn stóð eftir hjá hinum börnunum, og

varð honum starsýnt á in fögru, útlendu blóm Sig-

rúnar.

jpennan dag fór Sigrún jafnsnemma og hin börn-

m. «Á ég ekki að bera blómin þau arna fyrir þig ?»

sagði þorbjörn. «það getrðu gjört,» svaraði hún

blíðlega, en leit þó ekki upp & hann; svo tók hún

í hönd Ingiríði og leiddust þær á undan. Niðr af

Sunnuhvoli staðnæmdist hún og kvaddi Jngiríði. »Kg

8kal   nú sjálf   bera þau þennan spöl,   sem eftir er,»