Iðunn

						30                          Björnstjerne Björnson:

sagði hún, og tók körfuna, sem ^orbjörn hafði sett

fra sér. Hann hafði alla leiðina verið að hugsa um

að bjóða henni að planta fyrir hana blómin, en nú

kom hann sér ekki að því, því skilnað þeirra bar svo

brátt að. Og svo var hann alt af að hugsa um þetta á

eftir, að hann hefði þó átt að hjálpa henni með

þessi blóm. «Um hvað eruð þið báðar að tala, þegar

þið eruð saman ?» spurði hann Ingiríði. «Ekki um

neitt.»

Um kveldið þegar allir voru háttaðir fyrir

stundu, klæddist. |>orbjörn og gékk út. f>að var

fagrt kveld og hlýindi og logn; himininn huldi þunn

breiða af blágráum skýjum með smáskýja-rofum hér

og hvar, svo að sást út í híminblámann eins og

gegn um glugga. Bngan mann var neinsstaðar að

sjá, hvorki fjær nó nær; en í grasinu alt í kring

tístu engispretturnar, keldusvín skríkti á hægri hönd

honum og annað tók undir a vinstri hönd. Síðan

hófst sá söngr f grasinu, og færðist úr einum stað í

annan, að honum þótti, þegar hann gékk, sem hann

hefði mikla fylgd með sór, þótt hann engan sæi.

Skógrinn blasti við alt upp að urðinni, og sló eins

og bláma á, og þó æ dökkvara og dökkvara eftir því

sem nær urðinni dró, svo að hann var yfir að sjá

eins og stór þokufláki. En í skóginum heyrði hann

orrana gala og kveðja sér hljóðs, ein kattugla ýlfr-

aði þar einhversstaðar á grein og fossinn kvað sitt

gamla, dynþunga lag enn þá átakanlegar en vant

var, — nú, þegar alt hafði oins og sozt niðr til að

hlýða á hann.

Jporbjörn horfði yfir að Sunnuhvoli og lagði á

stað. Hann fór ekki alfaraveginn, heldr beinustu

leið; var hann fljótr áleiðis og  var von bráðar kom-