Iðunn

						Sigrún á Sunnuhvoli                            31

mn yfir í litla garðinn, sem Sigrún átti; garðrinn

lá beint undir loftglugganum á öðrum gaflinum, ein-

mitt þeim glugganum, sem Sigrún svaf við. Hann

litaðist um og hlustaði, en alt var hljótt. Hann

skygndist um í garðinum eftir verkfærum, og það

stóð heima, hann fann þar bæði spaða og kvísl. |>að

hafði veriðbyrjað að stinga upp beð ; það hafði ekki

Verið búinn nema lítill blettr og í hann höfðu þegar

Verið sett tvö blóm, líklega til að sjá, hvernig þau

færu. »Hún hefir þreyzt, vesalingrinn, og hefir hætt

við það,« hugsaði hann með sér; »þetta er líka karl-

öiannsverk,« hugsaði hann enn fremr, og tók þegar

til starfa; hann fann ekki ið minsta til svefns, og

fanst hann aldrei hafa unnið svo létt verk á æfi

sinni. Hann mundi glögt, hvernig átti að setja blóm-

in, hann mundi líka eftir garðinum prestsins og

gætti þess, að alt stæði heima. Nóttin leið; hann

tók ekki eftir því. Hann gaf sór varla eins augnabliks

hvíldarstund og stakk upp alt beðið, setti niðr blóm-

iö, flutti sum til aftr, svo þau skyldu fara enn betr

°g alt verða sem fegrst, og af og til rendi hann horn-

^ugaupp í loftgluggann, til að gæta að, hvort nokkur

Vrði sín var. En hvorki þar né annarsstaðar varð

hann nokkurs var, og ekki heyrði hann svo mikið

8em hund gelta, fyrr en haninn fór að gala og vakti

skógarfuglana, sem settust þá upp hver á fætr öðr-

^öi, til að syngja sinn morgunsálm. Meðan hann

stóð þarna og var að sópa moldinni upp að rótum

^óinanna, komu honum í hug öll þau æfintýri, sem

¦^slákr hafði sagt honuin, og mintist hann þess, að

°ann eitt sinn hafði trúað því, að alt væri fult af

'l'öllum og álfum á Sunnuhvoli. Hann leit upp í

'oftgluggann og brosti með sjálfum  sér að því, hvað