Iðunn

						32                          Björnstjerne Björnson:

Sigrán mundi nú hugsa, þegar hún vaknaði og

henni yrði litið út um morguninn. pað var orðið

allbjart og mesti glaumr í fuglunum ; hann vatt sér

því yfir skíðgarðinn og skundaði sem hraðast heim,

svo að enginn skyldi sagt geta, að það væri hann,

sem hefði verið þar yflr frá og plantað blóm í garð-

inum hennar Sigrúnar á Sunnuhvoli.

þriðji   kapítuli.

^tísMú- liðu stundir fram, og var margt hjalað 1 sveit-

$X$ inni; þó kunni enginn með nokkurri vissu fra

neinu að segja. Aldrei sást jporbjörn framar á

á Sunnuhvoli eftir að þau voru bæði fermd, og þetta

var það, sem menn sízt skildu í. Ingiríðr kom þang-

að oft; géngu þær Sigrún þá oft sér til skemtunar

í skóginn ; — »verið þið nú ekki of lengi í burtu,«

kallaði móðir Sigrúnar á eftir þeim. »0 nei,« svar-

aði Sigrún, — og svo komu þær ekki heim fyrr en

í rökkri. Báðir biðlarnir hófu nú bónorð sitt af

nýju. »|>að er bezt að hún sé sjálfráð,« sagði móð-

ir hennar, og faðir hennar var á sama máli. Svo

var Sigrún tekin á eintal og þessa leitað við hana,

en hún gaf báðum afsvör. Síðan komu fleiri þangað

í biðilsorindum, en aldrei fróttist það, að neinn kæmi

bænheyrðr úr bónorðsför frá Sunnuhvoli.

Binu sínni var Sigrún með móður sinni og voru   j

þær mæðgur að þvo  nokkur mjólkrtrog; þá spurði

móðir hennar hana, hvern hún væri að hugsa upp á.

|>etta kom svo flatt upp á, Sigrúnu, að hún kafroðn-