Iðunn

						Sigrún á Sunnuhvoli.                          35

fingraða grein nálega þráðbeint niðr og gripið í ennis-

toppinn á djörfum hlyn, sém gægðist upp með henni,

8vo að hann skalf allr á beinum. ^essa feðminga-

•iigru furu höfðu mennirnir kvistað hærra og hærra

^pp eptir bolnum, þar til henni leiddist þetta loks-

^ns, svo að hún teygði sig alt í einu svo hátt 1 loft,

að gröninni veiku við hliðina á henni fór ekki að

verða um sel, og spurði hana, hvort hún myndi nú

Wka eftir vetrarstormunum. «Hvort cg man eftir

peim ?» sagði furan, og löðrungaði grönina svo, með

tóstoð norðanvindsins, að gröninni lá við svima og

varð ilt í höfðinu. In þrekvaxna, svipdimma fura

hafði nú fest svo vel fætr  í  jörðu,  að trén héldu sér

* sex álna fjarlægð frá henni og skipuðu sér þar enn

ptí þéttara, heldr en utan um seljuna, þar sem hún

er þéttust, eftir því sem seljan í trúnaði hvlslaði

6itt kveld að humlinum, sem ástfanginn vafði sór ut-

an um hana. In skeggjaða fura vissi vel, hvað hún

^Qíítti sór, og hún skaut hverri greininni á fætrann-

ari út í loftið miklu hærra en mennirnir næðu til,

°g sagði svo við þá: «Kvistið þið mig nú, ef þið

getið!»

«Nei, þeir geta ekki kvistað þig !» sagði örninn,

°g var svo náðugr, að setjast á furuna, lagði saman

v*ngina með viðhöfn, og nuddaði dálítið sauðarblóð

* fjöðrum sínurn. «Ég held ég verði að biðja drotn-

löguna að setjast hér; það stendr svo á, að hún

Pftrf að verpa nokkrum eggjum,» sagði hann lægra og

'ðlt ofan á lappir sér; því hann eins og hálf-fyrir-

varð sig fyrir, að honum fiugu í hug nokkrar blíðar

endrminningar frá þessum fyrstu vordögum, þegar

^aðr verðr eins og hálftöfraðr af blessuðu sólskininu.

3*