Iðunn

						36                          Björnstjerne Bjórnson:

Bn brátt leit hann upp aftr og rendi augunum und-

an inum fjaðrskygðu brúnum upp í svörtu urðirnar,

og skygndist eftir, hvort hann sæi ekki drotninguna

eggþungaða og þjáða einhversstaðar þar á sveimi.

Svo fló örninn af stað, og skömmu síðar sá furan

hjónin á flugi bera við bláan og heiðskíran himin-

inn, svifu þau þar fram og aftr jafnhátt hæsta fjalls-

tindinum, og voru að ræða um heimilisástæður sínar.

jpað var ekki laust við, að furunni væri heldr órótt;

því að alt svo mikið sem hún fann til sín, þa fanst

henni þó enn meiri hefð í að fá arnarunga til að

vagga. |>au svifu líka bæði niðr og beina leið til

hennar. |>au töluðu ekkert saman, en fóru þegar

að sækja sér kvisti og sprek. Og furan þandi sig

enn meir út, — en það var heldr enginn, sem gat

meinað henni það.

Bn það varð heldr skrafsamt milli hinna trjánna

í skóginum, þegar þau sáu, fyrir hvaða upphefð stór-

furan varð. |>ar var nú til að mynda dálítil geðs-

leg björk, sem stóð og speglaði sig í tjörn, og hugsaði

að hún mætti heldr búast við hlýlegu af gráhvítri

máríu-erlu, sem vön var að taka sór í henni miðdags-

dúr. Hún hafði ilmað rétt upp í nefið á máríu-erl-

unni og límt flugur og fiðrildi föst a blöðin sín,

svo að auðgjört var að veiða þau; meira að segja,

hún hafði loksins í hitanum reist og beygt saman

ofrlítið þétt greinahús, þakið með spannýju laufi,—

svo að márlu-erlan var hálfpartinn farin að búa um

sig til sumarsins. En nú fór á aanan veg: arnar-

hjónin höfðu sezt að í stórfurunni, og nú varð hún

að hafa sig á burt. En sú sorg ! Hún söng dillandi

kveðjusöng, en ofboð liígt, svo að órninn skyldi ekki

heyra það.    Ekki fór bauninni betr fyrir nokkrum