Iðunn

						Sigrún  á Sunnuhvoli.                           87

smátitlingum, sem bjuggu þar í elrirunni; þeir höíðu

slarkað þar svo gjálíft, að þresti einum, sem bjó þar

í aski rétt hjá, haíði aldrei.orðið að liði að soína a

réttum tíma, og varð hann stundum svo fokvondr,

&ð hann tautaði yfir þeim, svo að alvarleg spæta þav

í nœsta tró hafði hlegið, svo að henni lá við að veltast

Um. En svo sáu þau örninn í stórfurunni! og þröstr-

inn og smátitlingarnir og spætan og alt, sem fleygt

var, hypjaði sig a stað, hver sem hraðast mátti,

sumir yfir og sumir undir greinunum. p/röstrinn

bölvaði sér upp á það, þegar hann flaug á stað, að hann

skyldi ekki oftar leigja þar bústað, sem hann hefði

titlingana fyrir nábúa.

Svo stóð skógrinn þar umhverfis auðr og hug-

sjúkr mitt í glaða sólskininu. Hann átti nú að hafa

alla sína ánægju af stórfurunni, en það var auma Á-

Hægjan. Skógrinn laut óttasleginn, hvert sinn sem

norðanvindrinn blés ; stórfuran lamdi út í loftið með

sínum voldugu greinum og örninn fiaug í hring um

hana, spakr og gætinn, eins og það væri ekki nema

auðmjúkr kastvindr, sem »þjónustusamlega« flytti

nonum vesalt smjaðr frtt skóginum. En öll furu-

tettin var himinglöð; ekki ein af þeim mintist þess,

að hún hafði sjálf engu hreiðri að vagga þetta ár.—

"Komið þið ekkiof nærri okkr.n sögðu þær, »við erum

af ættinni!«

— •------»Hvað er það, sem þú liggr og ert að

hugsa um ?« spurði Ingiríðr, — hún kom brosandi

íram úr þéttum runni og beygði frá sér greinarnar.

í>orbjörn stóð upp; »og það er svo margt, sem í manns-

hugann kemr,« sagði hann, og leit með þrályndis-svip

yfir trén. »Fólk er annars heldr málugt hér í sveit-

mni um þetta leyti,« sagði hann svo og dustaði af sér