Iðunn

						42                         Björnstjerne Björnson:

hefi líklega vorið of slæmorðr.« Hann sagði þetta

mjög blíðlega; hún leit niðr, hálf-vék sér undan og

sagði: »|>ú mátt ekki dæma um það, sem þú þokkir

ekki.« J>etta var sagt með grátkæfðri rödd, og varð

honum mjög órótt við það; honum fanst hann vora

eins og krakki, og sagði því líka, með því honum

hugkvæmdist ekki annað: »Fyrirgefðu mór.« En

þá gat hún ekki lengr á sór setið að hágnlta. jpctta

gat hann ekki staðizt, svo hann gékk til hennar og

tók utan um mittið á henni, laut að henni og sagði:

»Elskarðu mig nú líka af öllu hjarta, Sigrún ?«—»Já,«

sagði hún grátandi. —»En þú finnr ekki fullsælu í

þessari ást?« —Hún svaraði engu. »Enþú finnr ekki

fullsælu í þessari ást ?« endrtók hann aftr. Hún

grét nú enn meira, en fyrr, og ætlaði að vinda sig af

honum. »Sigrún !« sagði hann, og tók fastara utan-

um hana. Hún hnóig að barmi horium og grét

mikið.

»Komdu, við skulum tala betr saman,« sagði

hann, og setti hana hjá sér í lyngið. Hún þurkaði

tárin af augum sér og reyndi að brosa ; en það vildi

ekki takast, Hann hélt í aðra höndina á henni og

horfði framan í hana. »Elsku-Sigrún, því ma ég

aldreikoma yfir að Sunnuhvoli ?«— Hún þagði. »Hef-

irðu aldrei beðið um það?« — Hún þagði. »]pví hef-

irðu aldrei gjört það ?« spurði hann og dró hendina a

henni nær sér.----------»Eg þori það ekki,« sagði hún

undr lagt.

Hann sótroðnaði, dró dálítið að sér annan fót-

inn, studdi ölnboganum á knéð og studdi  svo hönd

undir kinn.-------«Með því móti kem   ég líklega

aldrei yfir um þangað,» sagði   hann loksins.    Hún

svaraði engu,   en fór að reyta upp lyngið við hliðina