Iðunn

						54                                Mark Twain :

að jafnaðartali 5 aurar frá hverjum banka í Banda-

fylkjunum.

Mót Georg Benton var höfðað sakamál. Ekk-

ert var sparað til að frelsa hann, hvorki peningar,

né málsmetandi manna tillögur, en það var sama

sem að berja í steininn; hann var dæmdur til líf-

láts. pegar dómurinn var upp kveðinn, hafði dómar-

inn engan frið fyrir bænarskrám um breytingu á

dómnum eða um náðun. Bænarskrárnar voru fram-

bornar af tárfellandi yngisstúlkum, sorgbitnum göml-

um jómfrúm, hátíðlega harmþrungnúm ekkjum og

hópum biðjandi barna fra munaðarleysingja húsun-

um. En það tjáði ekkert; landstjórinn synjaði

allrar bænheyrslu.

Georg Benton hafði þá ekki annað til að flýa

en huggun trúarinnar og greip hana dauðahaldi.

]pessi gleðilegu tíðindi þutu eins og flugeldur úr ein-

um stað í annan. Eptir það var fangaklefi hans alt

af fullur af ungum stúlkum, frúm og ferskum

blómstrum ; allan liðlangan daginn var beðizt fyrir,

sungnir sálmar eða talað um guðrækileg efni, nema

hvað einstöku sinnum voru málhvfldir á milli, þeg-

ar fólk þetta þurfti að fá sér hressingu. Með þetta

var haldið áfram alt til ins síðasta dags og Georg

hófst hróðugur til hæða með svarta grímu-hettu1 í

augsýn ins harmandi mannfjölda, þar sem inir beztu

og merkustu dándismenn borgarinnar voru .saman

komnir.

Ekkja gjaldkyrans lifir í mesta vesaldóm með

börnum sínum. En það voru nokkrir skynugir

menn   sem  ómögulega    gátu    eirt   því,   að   slíkur

i) Á þá, sem eiga að hengjast, er látin svört grfmu-hetta.

L