Iðunn : nýr flokkur

						110                                             Helgafell.                                        IÐUNN

stefna til kirkjunnar. Það gera þær hverja nótt. Hin

aldraða kona gengur fyrri inn í kirkjuna. Þar fellur hún

á knébeð og biðst fyrir, lengi og innilega. Heit tár

renna niður vanga hennar og falla á gólffjalirnar þar,

sem hún krýpur niður.

Á meðan þessu fer fram, situr mærin unga jafnan

frammi í kirkjunni og bíður, þar til er amma hennar

hefir lokið bænahaldi sínu.

— — — Það er uppi fótur og fit á Helgafelli. í dag

ætlar presturinn þar að gera hreint fyrir sínum dyrum

og brenna öllu pápisku bókarusli, sem fyrirfinnst á

staðnum. Tvö stór bál hafa verið kveikt í nánd við stað-

inn. Þangað eru bornar þykkar skinnbækur og aðrar

fornminjar. Allir, sem vettlingi geta valdið, leggja fram lið

sitt til að hreinsa bæinn af þessu fánýta rusli, sem hlýtur

að vera guði vanþókknanlegt. Snarkandi eldtungur eru

að vinna á þykkum, skinni vörðum tréspjöldum og þétt-

skrifuðum kálfskinnablöðum. Nokkurir menn standa um-

hverfis eldana til að sjá um, að allt brenni sem vendi-

legast. Um andlit þeirra leikur sigurglott. I dag hafa

þeir unnið guði og konungi sínum þægt starf. — — —

Ferðamaðurinn stígur niður af Helgafelli. Það er

kominn miðaftan og því enginn tími til frekari viðdvalar.

Hann kveður fólkið á staðnum og hraðar sér til Stykkis-

hólms. Eftir þrjá stundarfjórðunga er hann kominn

norður að kauptúninu. Enn einu sinni snýr hann sér við

og lítur í áttina til fellsins. Dularfullt rís það yfir lág-

lendið, og síðdegissólin slær daufum roða á hamrabeltin

norðan í því.

Helgafell! Eins og kirkjur miðaldanna varst þú griða-

staður herskárrar aldar. Aldrei varð helgi þinni spillt af