Iðunn : nýr flokkur

						IÐUNN                                   Helgafell.                                        111

heiflarblóði. Og enn þá mun andi hins heiðna landnáms-

manns, sem í öndverðu gaf þér nafn, um langan aldur

svífa yfir þér. Á ókomnum tímum munt þú ásamt sög-

um vorum bera vitni þeirri bjargföstu trú, sem tíu aldir

hafa ekki megnað að afmá með öllu.

Sigurður Skúlason.

Gráni.

Ég var þá hjá Einari. — Einar var útgerðarmaður

og fisk-kaupmaður, þá um fertugt, stór maður og stæði-

legur. Fámálugur og skifti ekki oft skapi. Eg var þá

unglingur innan við tvítugt. Þótti Einar borga lítið kaup

og vera þurdrumbur í viðmóti. Seinna sá ég hver mað-

ur Einar var, og mikið lærði ég af honum, sem ætíð

kom að góðu haldi síðar í lífinu. —

Einar átti hest, er Gráni hét. Hesturinn var stólpa-

gripur og hafði verið afbragðs reiðhestur, viljugur og

gallalaus og eftir því fallegur. Nú var hann orðinn

gamall og farinn að bila í fótum og fyrir brjósti. Einar

reið honum þó, þá um sumarið, en varð fáum sam-

ferða, fór hægt. Hafði hann mig þá oft með sér, leigði

handa mér einhverja truntu; þó þótti mér gaman að

vera með honum. Lítið talaði Einar á þessum ferðalög-

um. En æfinlega þegar hann hann var búinn að taka

hnakkinn af Grána, sagði hann: »Gráni minn, ósköp

ertu nú orðinn gamall, aumingja karlinn*. Það var auð-