IÐUNN Gráni. 113 þetta eins og ég sagði. Fljótt og vel. Þú getur riðið honum, en þú ferð hægt. Gistir í nótt á Hraunhóli. Ég veit það fer vel um hann þar. Kemur heim lausf eftir miðjan dag á morgun, og gerir það þá strax. Ég vil helzt þú hafir hnakkinn minn, hann er vanastur við hann. Þú getur svo sent mér hann í hílnum einhvern- tíma. Mér liggur ekkert á honum. Farðu nú upp til konunnar og fáðu þér einhverja hressingu. Komdu svo til mín aftur, en ég vildi helzt þú kæmist af stað sem fyrst. Brandur fór. Einar stóð upp og ég heyrði hann tauta: »Naumast að honum lá á! Aumingja Gráni minn, naumast að honum lá á!« Svo gekk Einar úf. Eg leit út um gluggann og sá að Einar gekk inn í hesthúsið. — Hann dvaldi þar, þar til Brandur kom niður og spurði um hann. Eg gekk út með Brandi. Eg þekti Einar nokkuð, og bjóst við að hann kærði sig ef til vill ekki um að Brandur væði að sér inn í hesthúsið. Eg talaði hátt við Brand utan við hesthúsdyrnar og sagð- ist ekki vita hvar Einar væri, við skyldum koma inn í skrifstofuna aftur, hann hlyti að koma fljótlega. Litlu síðar kom Einar inn. Ég veitti honum eftirtekt, en gat ekki séð að honum væri brugðið að öðru en því, að hann var ærið harðneskjulegur. »Ég er búinn að leggja á«, sagði hann, »og ég sé að þú bíður«. Hann gekk út með Brandi. — Um leið og þeir fóru út, heyrði ég að hann sagði við Brand: >Láttu hann tölta upp úr bænum, ég veit þú kant að halda við hann, hann hefir aldrei orðið sér til skammar enn þá á götu eða annarstaðar*.
Beinir tenglar