Iðunn : nýr flokkur

						I

114                                                Gráni.                                          IÐUNN

Og það var jafnsnemma að ég heyrði Grána tölta

burtu og Einar kom inn.

Einar  settist í sæti sitt,  andspænis mér,  hann horfði          »

á mig og sagði: »Þú ert ekki svo vitlaus strákur, Þórir,

þú  vissir að ég var í hesthúsinu áðan,  var það ekki?«

Eg gat ekki neitað því.

»Þú hefir kannske einhverntíma kvatt vin þinn«, sagði

hann. Svo ræskti hann sig, þreif pennann og fór að

hamast að skrifa.

Daginn eftir var Einar órólegur, og það kom ekki

oft fyrir. Það er kannske of mikið að segja, að hann

væri órólegur, en ég tók samt vel eftir því, að hann

þjáðist. Hann var alt af að líta á klukkuna. Og hann

gat auðsjáanlega ekki fest sig við vinnuna, hann var að

hugsa, hugsa um vin sinn, sem átti að deyja. Mig sár-

langaði til að geta verið honum eitthvað til raunaléttis,

en ég sá engin ráð til þess.

Næsta dag um hádegi segir hann við mig: »Þegar

þú kemur frá mat, þá taktu bifreið á stöðinni, ég þarf

að skreppa suður með sjó; þú kemur með«.

Og svo ókum við suðureftir.

Kotið, þar sem Brandur bjó, stóð rétt við sjó. Hitt-

ist svo á, er við komum þar á móts við, að fjara mikil

var. Nokkuð frá kotinu, er við áttum spottakorn eftir,

hrópar Einar all-hastarlega: »Stöðvaðu bílinn«. Eg leit

á Einar, og sá þá í fyrsta og síðasta sinn, að honum

var brugðið. Hann starði niður að sjónum, og var ým-

ist að hann setti dreyrrauðan eða hann föinaði, og voru

umskiftin allsnögg. Mér datt þegar í hug, að hann væri

fárveikur, væri að fá slag, og varð ákaflega hverft við.

»Er yður ilt«, sagði ég og stóð upp.   Bílstjórinn spratt