Iðunn : nýr flokkur

						IÐUNN                                          Gráni.                                                11S

einnig upp og fór út úr bifreiðinni. En Einar sat eins

og höggdofa og starði niður að sjónum, mælti ekki orð.

Loks var eins og hann áttaði sig, hann stökk upp, út

úr bifreiðinni og á sprett niður að sjó. —

Þá varð mér fyrst litið þangað. Þar voru þangfjörur

endalausar um fjöruna, og þar kom maður og teymdi

gráan hest. Og á hestinum voru stór hrip, full af þangL

Það var Brandur og Gráni.

Eg stökk nú út úr bifreiðinni og hljóp á eftir EinarL

A leiðinni, þennan stutta spöl, var ég að reyna að hugsa

um það, sem ske mundi næstu mínúturnar. Eg þekti

Einar nokkuð, en ég hafði aldrei séð hann reiðast. En

sogur hafði ég heyrt um það, að hann hafði reiðst, og

það illa — afskaplega illa.

Það skifti ekki mörgum togum, en þegar ég kom að,.

lá Brandur upp í loft í grjótinu og Einar ofan á hon-

um. Gráni stóð gleiður undir drápsklyfjunum og horfði

á, og, ég segi það alveg satt, mér sýndist klárinn glotta.

Einar hélt báðum höndum um hálsinn á Brandi og

ruddi úr sér skömmunum. Hann var eldrauður í fram-

an, en Brandur blár. Eg þreif í axlirnar á Einari, eiv

það var eins og að taka í jarðfastan stein.

Loks datt mér ráð í hug. »Einar, Einar«, hrópaði

ég, »sjáið þér ekki, Gráni er lifandi«.

Einar slepti nú tökunum, og reis hægt upp. Brandur

náði andanum, og ég held að fyrsta orðið, sem hann

kom upp, hafi ekki verið þakklæti til forsjónarinnar fyrir

frelsunina.

»]á, Gráni er lifandi«, sagði Einar, eins og hann væri

að átta sig á einhverju. »]á, hann er lifandi, lifandi*.

Svo sagði hann: »Komdu og taktu ofan með mér

Þórir, þessa bölvaða klápa«. Eg gat ekki tekið ofan, en

Einar gerði það þeim mun betur. Fyrst tók hann annað