Iðunn : nýr flokkur

						116                                          Gráni.                                      idunn

hripið og kastaði því, heldur ómjúklega, út í grjótið, svo

fór hitt sömu leiðina. Svo sleit hann reiðinginn af klárn-

um og þeyfti honum frá sér.

Brandur var nú staðinn upp og lét dæluna ganga:

»Horngrýtis fanturinn«, hann hóstaði, »þú misþyrmir

mér, hefðir líklega drepið mig ef strákurinn hefði ekki

verið við. Þú eyðileggur fyrir mér verkfærin, þú stelur

frá mér því, sem þú varst búinn að gefa. Ég stefni þéf,

stefni þér, stefni þér, þú skalt fá að kenna á því, mann-

drápari«. — En það var eins og Einar heyrði ekki til

hans. Hann strauk Grána um hausinn, en Gráni nudd-

aði sveittum hausnum upp við Einar. »Eg nefni ykkur

vofta*, sagði Brandur, »þig sfrákur og þig bílstjóri, að

misþyrmingum, meiðslum, skaða og ráni«. »Auðvitað

bera þeir vifni«, sagði Einar og hvesti augun á Brand,

»ef þú þorir að stefna, mannfýla«.

Svo teymdi hann Grána upp á veginn.

Hann lét mig fara í bílnum til Reykjavíkur aftur.

Þegar bíllinn var að komast yfir næstu hæð, leit ég

aftur. Ég sá Einar koma gangandi á veginum, hann

teymdi Grána. Daginn eftir kom hann, og reið þá Grána,

í hnakknum sínum. Aldrei mintist hann einu orði á við-

burðinn við mig, og aldrei þurfti ég að bera vitni í málinu.

Þegar ég fór burt frá Reykjavík, þrem árum síðar,

var Gráni enn þá lifandi. Hann var orðinn æði fóta-

veikur og bágur fyrir brjósti, og menn sögðu að það

kostaði Einar drjúgan skilding að halda lífinu í klárnum.

(Gamlárskvöld 1926).

Þórir Bergsson.