118 Jónsmessunótt. IÐUNN Er það ilmur af fórnum hins ókomna tíma, sem angar f vorloftsins mjiíkn blæ? í gullstrauma miðnætur sorgirnar sökkva og sektin er horfin með dauðleikans fylgjum. Auk trú mína, sól! Er það himnanna hliðskjálf, sem hlær út við norðrið í logandi bylgjum? Alt rennur þar saman í signaða dýrð! Ó, hve sjáandans tunga er máttvana og snauð, þegar alt sem er bezt lætur fallast í faðma og fylgir þeim lögum, er Drottinn bauð! O, heilaga nótt! f þinn hátignarljóma ég horfi með lotning í skjálfandi barmi. Ég halla mér grátandi að glófaðmi þínutn og gleymi um leið allrar veraldar harmi. — Mín tár eru leifar frá öreigans öld, þegar óskirnar týndust í hverfulan glaum. Þau hníga, eins og síðasti sársaukavottur hins synduga mannkyns — í tímans straum. Vér rísum, vér hnígum með hverfleikans sogum og hjörtu vor byltast í rastanna flaumi. — En er það þá dauðlegt, sem býr oss í brjósti í björtustu vöku, í sælasta draumi? Vér rísum með vorinu í heiðblámans hæð, — með haustinu bliknaðir drúpum vér. Alt heilsar og kveður með kossum og tárum. Það kemur, það kemur. — Það fer, það fer. Hve sárt verður ekki er sumrinu hallar og söngvarinn hörpuna þagna lætur. —
Beinir tenglar