Iðunn : nýr flokkur

						IÐUNN                                    Rúm og tími.                                          125

um. Þau bera sandkorn niður til stranda og flytja því

smátt og smátt meginlandið sjálft á löngum tíma út í

haf. Þar taka öldur og straumar úthafsins við og bera

þetta út í afgrunnið. Þannig mundi alheimur vor að

lokum tæmast að orku og efnum, ef hann syndir í tak-

markalausu óskapnaðarhafi. Aðeins vor eigin sól brenn-

ur svo ákaft, að eyðsla hennar mundi nema 16 000

billjónum tonna af kolum á sekúndu hverri. Hitabylgjur

þær, sem af þessu koma, þjóta út í rúmið. Örlítill hluti

staðnæmist í sólkerfi voru, en aðeins þó um stundar-

sakir. Alt fer að síðustu út í geiminn, en hver veit

hvert?

Allar sólir brenna þannig hvíldarlaust, sumar miklu

örar, en aðrar litlu hægar. Orka sú, er berst út um

geiminn af þessum völdum, hagnýtist á ýmsan hátt á

reikistjörnum víðsvegar í himingeimnum og er aflgjafi

allra hluta í efnisheiminum. »Mikið skal til mikils vinna*.

Tré á jörðu fellir fræ, er skifta mörgum tugum þús-

unda, til þess að lifa þótt það deyi. Þegar bezt lætur

komast fáein lífs af, en öll hin deyja. Móðir náttúra

hefir að vísu af miklu að taka, en eigi getum vér betur

séð, en að hiti hennar tæmist og hverfi að mestu, alveg

til ónýtis, út í Ginnungagapið og eyðist þar og hverfi

að lokum. Eigi aðeins ljós og hiti færi þannig burt úr

heiminum, ef hann sveimar í auðum himingeim. Ljósið

ber með sér smágert ryk burt úr eldhöfum sólnanna og

út í rúmið.

Menn hafa leitt getur að því, að sólin missi gVott

hluta efnis síns á biljón árum með þessum hætti. Tala

sú er afar óviss, en telja má þó víst, að eitthvað af efni

svífi þannig út í geiminn. Ef allar sólir eyða þannig

efnum sínum, þá gengur til þuvðar efnismagnið í sköp-

unarverkinu.  Hnattakerfi  gætu einnig slitnað úr tengsl-