Iðunn : nýr flokkur

						IDUNN                                    Rúm og tími.                                          127

um, án þess að til þess komi, að himininn verði logandi

ljóshaf, þó tala stjarna sé takmarkalaus, en flestir munu

líta svo á, að eigi megi stjörnum eða stjörnuveldum vera

stráð jafnt út um alt, líkast og af handahófi. Eigi ber

heldur neina náuðsyn til þess, að ætla að náttúran leggi

þessa máttarviðu sköpunarverksins af handahófi, þar sem

hún ljómar af vizku og tign, hvar sem á er litið.

Flákar þessir geta þó verið annars eðlis: sem sé ryk

eða móða, er sveimar um geiminn á stöku stað. Séu

þetta mistursmekkir, þá eru þeir ferlega stórir og geta

því skygt á alt, sem felst að baki þeim. Rykið virðist

eigi mega farast, fremur en annað í tilveru vorri, en

kæmi það úr öllum áttum, frá óendanlegri sólnamergð,

þá ætti rúmið að fyllast móðu og mistri, svo að eigi

sæist til stjarnanna. Hvað veldur því að svo er eigi?

Geimurinn er tær en ætti að vera þrunginn mistri frá

takmarkalausri sólnamergð, og hvelfingin er dimm en

ætti að vera logabjört af skini ótal sólna?

Og hvað kemur til að mistrið í geimnum sveimar í

mökkvum, að því er virðist, en dreifist eigi um alheims-

víddina? Eigi geta menn leyst úr því, en hugsanlegt er,

að þar sem þesskyns frumþoka er til, þar geti aukist

við af smáögnum þeim, er fljúga um rúmið, og vera má

að þokan geti sópað rúmið á vegferð sinni, svo að baki

henni sé rúmið hreint. Sumir hyggja að frumþokur þess-

ar séu svo margar og miklar, að ljósið í rúminu strandi

þar og geti því aldrei borist hindrunarlaust um veg allr-

ar veraldar. Einnig virðast þeim líkur til að orka sú, er

streymir frá sólunum út um geiminn, og efni þau er

sólirnar sóa, lendi þar fyr eða síðar, eftir langa útivist í

himingeimnum og komist þá aftur í gangverk heimsins.

Qætu þá frumþokur ef til vill aukist að efnum og orku

samtímis   því,   að   sólirnar   eyðast.   En   frumþokurnar