Iðunn : nýr flokkur

						128                                     Kúm og tími.                                IÐUNN

eru að líkindum efniviður í nýjar veraldir. Er nú flest,

er hér að lýtur, ágiskanir einar, sem kunna að þoka

fyrir öðrum ágiskunum, er síðar koma og líklegri þykja.

Mistur í nánd við oss. Alkunnugt er, að sól er

björtust í hálofti, en rauðleitari við sjávarflöt. Kemur

þetta til af því, að skemst er út úr lofthafi jarðar í

geislastefnu frá miðdepli hennar, en leiðin verður því

lengri gegn um gufuhvolfið, sem stefnan frá yfirborði

jarðar og út í geiminn, hallast meir og nálgast sjávarflöt.

Auk þess er mistur mest og loftið þéttast við jörðu niðri.

Þetta veldur roða og Ijósbroti sólargeislans — að sama

skapi meir sem sól er lægra á lofti og geisli hennar fer

lengri veg um loft og mistur. Samkvæmt þessu má því

af lit ljóssins frá stjörnunum verða nokkurs vísari um

gagnsæi rúmsins og rannsaka menn nú þau efni víða

um lönd.

Edward King, prófessor við Harward háskóla í Ame-

ríku, hefir nú birt ályktanir dregnar af rannsóknum þeim,

er að þessu lúta. Ályktar hann að í nánd við sól vora,

og á að giska 100 ljósár út í rúmið, sé móða nokkur

en afargisin sem vænta má — ef til vill ein ósýnileg

rykögn á hverjum teningsmyríametra. Ályktun sína

dregur hann af því, að stjömurnar roðna yfirleitt því

meir sem þær sveima utar í rúminu — alt út að þess-

um mörkum, en síðan ekki meir, þó fjarlægð vaxi, eins

og  rúmið  sé  þar  fyrir utan fyllilega gagnsætt og tært.

Hliðstætt dæmi bendir hann á í nánd við Sjöstirnið.

Það er stór hópur stjarna, en gisin móða eða eimþoka

fyllir rúmið á milli stjarnanna og umhverfis hópinn allan.

Móða þessi ber eigi birtu af sjálfri sér, heldur af endur-

skini  Ijóss  frá sólum Sjöstirnisins.   King ályktar því, að