IÐUNN 3379 dagar úr lífi mínu. 133 surrealisti og einnig dálítið klassiskur, — alt þetta var ég. Bæklingur minn var hæðnisþrungin uppreisn gegn kynferðisvoli síðustu ljóðskálda vorra. Lotningu þjóðar minnar fyrir fjósamenningu feðranna féllu ekki Ijóð mín vel í geð. Göfug hefðarkvendi hræktu á hina hreimfögru Hrafna mína frammi fyrir augliti bjartra daga. En í fylgsnum munúðugra kvöldskugga lásu þær þá og lærðu með sætum unaði. Og um draum- fagrar nætur varðveittu þær viðbjóðinn undir koddanum sínum, hreinum og flekklausum, eins og þær voru sjálfar. Þannig er mannleg náttúra. Hvítir hrafnar voru hættulaus bók. Hún fjallaði að eins um ástir, hjörtu og óæta hjáguði lengst uppi í himnunum. En hún kom hvergi nærri hinum eina sanna guði, maga landa minna. Á þeim árum voru Islendingar svo saklausrar náttúru, að þeir voru ekki farnir að átta sig a sambandinu milli hjáguðsins í himninum og hluta- bréfanna. Þess vegna hélt ég áfram að vera loflegur kennari næstu tvö árin. En litlu fyrir hátíð barnanna 1924 birti ég aðra bók af ofurlítið annari gerð en Hvíta hrafna. Hana kallaði ég Dréf til Láru. Hún var sendibréf til guðhræddrar konu á norðurströnd íslands. Bréf til Láru flutti æfi- sögubrot, heimspekilegar kenningar, gagnrýningu á kirkj- unni og trúarbragðafræðslu klerkanna, ádeilur á þjóð- félagsástandið, pólitískar prédikanir, smásögur og kvæði. Þessi bók mín vakti allmikinn storm hér í landi. Margir dáðust að henni. Allir hrósuðu »stílnum«. En flestir reiddust og báðu guð fyrir eignum sínum og hrópuðu, að höfundurinn væri hættulegur maður fyrir þjóðfélags- skipulagið. Sárast féll fólki þó siðleysi bókarinnar! (Sann- leikurinn er sá, að ég er móralskasti rithöfundur, sem nú skrifar íslenzka tungu.) Bréf til Láru þaut á vængj- lOunn XH 9
Beinir tenglar