138 3379 dagar úr lífi mínu. IÐUNN við um dagana. Og í krafti þessarar sannfæringar hóf ég esperantónám mitt þegar í stað á nýjan Ieik. í Kaup- mannahöfn hitti ég nokkra hjálpfúsa esperantista. Meðal þeirra reyndi ég fyrst að tala esperantó. Og þar sótti ég um aðgang að alþjóðaþingi esperantista í Edinborg. Haustið áður hafði ég gerst meðlimur í alþjóðafélaginu. I Edinborg dvaldist ég í fjórtán daga. Fundarhöldin þar tel ég eina hátíðlega atburðinn í lífi mínu. Hvílíkur hátíðleiki og hrifning! Þvílíkur eldmóður og einingar- kraftur hafði mig aldrei órað fyrir að dulist gæti í brjóstum dauðlegra manna. Þar var saman komið fólk frá 36 þjóðum úr öllum álfum veraldarinnar. Allir töluðu eina tungu. Og þar skildu allir alla. Þetta einfalda, skýra, hreimfagra mál, sem hljómaði í fundarhöllinni, skemtisölunum, matsöluhúsunum, gangstéttunum, spor- vögnunum, járnbfautarlestunum og skemtiskipunum, snart mig eins og innsýn í nýja víðáttu. Úr hinni fögru höfuðborg Skota hélt ég heim til Reykjavíkur, og þar hefi ég dvalist lengstum síðan. Hversdagsstörf mín eru að öllum jafnaði falin í því að skrifa ritgerðir um þjóðfélagsmál, trúarleg efni eða esperantó í blöð og tímarit jafnaðarmanna, að safna þjóðfræðum og orðum úr alþýðumáli, að kynna mér stiórnmál, trúarbrögð, heimspeki og skáldskap. Síðustu tvö árin hefi ég varið sérstaklega miklum tíma í lestur esperantórita. Það er ásetningur minn, eins og að framan getur, að rita alþjóðatunguna eins vel og móðurmál mitt. En það er íþrótt, sem er Islendingum erfiðari en t. d. Frökkum, Englendingum eða Þjóðverjum, sökum þess að íslenzk tunga er ærið frábrugðin þeim málum, sem einkum eru fyrirmynd að esperantó. Það er og slæmur þröskuldur í vegi esperantónáms hér á landi, að við eigum engar esperantóorðabækur. En nú vinnum við
Beinir tenglar