Iðunn : nýr flokkur

						140                            3379 dagar úr Iífi mínu.                        IÐUNN

vinna bug á andvökunni.   Það hefir gefist mér betur en

himneskar meditationir í gyltum og grænum ljósum.

Oft og einatt hrekk ég upp úr fasta svefni seinna

hluta nætur, upptendraður af fossandi eldmóði, sem

lemur mig til að grípa penna og pappír og uppbyrja

eitt vemmilegt skrífirí, rétt eins og innan í mér hamist

ósýnilegur andi, guð eða djöfull, færandi mínum svefn-

þrungna heila úttroðna pinkla af allskonar hugmyndum

og inspiratiónum. Og í bljúgleik lítilmagnans er hönd

mín neydd til að hlýða þessum miskunnarlausa harðstjóra,

sem þeytir pennanum eftir pappírnum í tvær til þrjár

klukkustundir. —

í Edinborg las ég fyrst um SAT. Samstundis óskaði

ég upptöku í þann félagsskap og gerðist áskrifandi að

Sennaciulo og Sennacieca Revuo. Ég er þjóðleysingi frá

hvirfli til ilja, jafnvel alheimssinni (universano). Alls staðar

þar, sem sól skín og gras grær, er heimkynni mitt. Is-

lendingar eru yfirleitt alþjóðlega sinnaðir. En hér eru

fáir esperantistar, og þess vegna hafa aðeins þrír Islend-

ingar gengið í SAT. Á síðustu tímum hefir þó esperantó

rutt sér hér íöluvert til rúms. Og ég trúi, að í framtíðinni

verði margir landar mínir félagsmenn í SAT, sérstaklega

ef félaginu hepnast að gefa út fræðandi og skemtilega

skrifuð blöð og tímarit og bækur, sem hafa bókmenta-

legt gildi.

Of mörg esperantóblöð og bækur eru því miður ekki

eins vel rituð og vera bæri. Mér virðist jafnvel, að til-

tölulega fáir esperantistar, að meistaranum Zamenhof og

nokkrum öðrum snillingum fráskildum, riti esperantó

verulega skemtilega. Margir af rithöfundum vorum skrifa

stirðlega, þunglamalega og óskýrt. Margir fremja þá synd

gegn lögum listarinnar, að hrúga saman í eitt orð of

mörgum orðstofnum. Það gerir orðin löng, þunglamaleg