152 Alþýðan og bækurnar. IÐUNN alþýða ekki les. Öll þessi litla þjóð þarf að vera kjarni, sem getur borið uppi andlegu menninguna. Jón Sigurðsson, Yzta-Felli. Ritsafn Gests Pálssonar í útgáfu Þorsteins Gíslasonar 1927. Fyrir eina tíð var það ekki sjaldgæft að heyra menn tala með hrifni, ást og virðingu um »skáldið sitt«. Og sérhver átti >skáldið sitt*. Hann eða hún kunni utan- bókar næstum alt, sem birtist eftir það og var vitnað óspart í það við öll dagleg störf og atburði. Hver hélt fram sínu skáldi og næstum trúði á það, að minsta kosti átti það æðri sess en flestir aðrir spámenn guðs. Vafa- laust velur hver maður sér það skáldið, sem hann skilur best og vekur hæsta tóna í hans eigin sál. Gestur Pálsson hefir verið og er »skáldið mitt«. Þessari nýju útgáfu hefir verið tekið með fögnuði miklum af öllum, þótt hún hafi ekki mikil nýindi að bjóða, önnur en að þetta er heildarútgáfa af verkum G. P., sem flestir þekkja þó vel áður. En á einum stað hefir maður samt hvergi eins mikið um og eftir Gest Pálsson eins og í þessari stór-myndarlegu útgáfu Þorst. Gíslasonar. Einn af fyrirlestrunum hefir heldur ekki verið prentaður fyr. Hér er og ritgerð um G. P. eftir Einar skáld Kvaran, sem hefir verið svo heppinn að vera vinur G. P., og virðist hafa skilið hann vel og
Beinir tenglar