IÐUNN Frádráttur. 165 Loks skal hér minst á þá notkun mælinga, sem mest hefir breytt skólaástandinu. En það er að nota þær til þess að flokka börnin, í stað þess að skipa þeim í bekki og deildir eftir aldri og ágiskunum. Fyrst var vit barn- anna prófað. Það gerðu ráðunautarnir, og notuðu þeir til þess hóppróf. Þótt vitpróf einstaklinga (t. d. Binett- prófið) séu ábyggilegri, verður þeim ekki við komið vegna þess, hve þau eru tímafrek og dýr. Kennarar aðstoða, einkum við að vinna úr prófunum; er það verkaléttir fyrir ráðunautinn og hefir holl áhrif á kenn- arann. Þá eru þeir greindir frá, sem ekki virðast hafa fult vit. Þeir fá einstaklingsprófin; sömuleiðis er þar og annars staðar farið eftir öllu því, sem vitað verður um barnið frá kennurum, heimilum, lækni, barnaverndar- félögum o. fl. Þegar búið er að greina frá og senda í sérskólana þau börn, sem ekki þykja hæf í venjulega barnaskóla, er þeim, sem eftir eru, flokkað til bráðabirgða eftir vit- prófinu. Afburðagáfuð börn eru greind frá í sérstaka bekki. Þar eru þau börn, sem hafa 124 í viteinkunn. (I. Q. Intelligence quotient eða vitaldur deildur með áraaldri). Viteinkunn meðalbarns er talin 90—110. En meðalvit þessara barna var 143.7. Þessum börnum var ætlað aukanámsefni, sem tók nálægt helmingi skóladagsins og auk þess meira í venju- legum námsgreinum. Þegar þessi börn voru valin úr og send í þessa bekki, voru þau prófuð að þekkingu. Var þekkingareinkunn þeirra 138 að meðaltali (eða 38°/o ofan við meðal jafnaldra þeirra að árum). En afkastaeinkunn þeirra var ekki nema 87 að meðaltali. (Afkastaeinkunn, Achievement IOunn XII. 11
Beinir tenglar