Iðunn : nýr flokkur

						168                                            Frádráttur.                                       IÐUNN

að. Vfirburða-námsmennirnir skera sig ekki eins mikið

úr, því að barn finnur naumast hvöt hjá sér til þess að

ljúka af langtum meira starfi en sett er fyrir. Kennar-

inn eyðir tiltölulega langmestum tíma í þá, sem eru

langverst gefnir, til þess að reyna að Iáta þá þó eitt-

hvað læra, svo að þeir geti fylgst með hinum. Oft

verða þeir að sitja eftir í bekk, sem kallað er. Það

er að segja, að þeir verða að endurtaka sama námið

næsta ár. Hvert ár, sem barn er í skóla, kostar ríkið

mikið fé.

Nú virðist það réttmæt spurning, hvort hægt sé að

réttlæta það, að ætla þeim, sem minst hafa vitið, mest

fé og fyrirhöfn.

Þá er það að athuga, hvað fæst í aðra hönd fyrir

þetta fé og þessa fyrirhöfn.

Þeim, sem mest hafa rannsakað skólaástand, kemur

að sönnu saman um það, að þeir, sem neðstir eru í

bekkjum, læri langmest í hlutfalli við námsgáfur þeirra.

Það er vegna þess, hve náminu er haldið fast að þeim.

Þeim er ætluð byrði, sem er þeim ofvaxin. Þeir geta

aldrei borið hana, þótt þeir mjaki henni áfram fram

yfir allar vonir. Frá því fyrsta þreifa þeir daglega á

getuleysi sínu og mistökum. Það eina, sem þeir eru

vissir að læra til hlítar, er að vantreysta sjálfum sér.

Það veit enginn nema sá, sem alt veit, hve ömurleg

skólavist þessara vesalinga er. Olæsum er þeim sett fyrir

að lesa heilar lexíur. Það, sem þeim er ætlað að vinna,

og allir aðrir geta, er þeim ókleift. Hve miklu kappi og

dugnaði sem þeir beita, fá þeir aldrei að njóta gleðinnar

af vel unnu verki, af að hepnast starf og af að sigra

í kappleik. Þessu hlýtur að fylgja óbeit á starfinu, og í

mörgum tilfellum hatur til skólans og mótþrói gegn stjórn