Iðunn : nýr flokkur

						174                                        Þjófurinn.                                   IÐUNN

Þetta var byrjunin.

Gísli varð brátt ótrúlega leikinn í listinni, og jafn fimur

að ná eins og að varðveita. Enginn sá hann nokkurn-

tíma með hnuplaðan mat eða leikfang. Hann var gætinn

eins og hvektur refur.

Vaeri hann sendur fram í bæ, kom hann altaf við í

búrinu um leið, ef þar var mannlaust. Þar var altaf

mjólkurbakki, sem súpa mátti á, brauðkaka, sem stinga

mátti í vasann, slátursneið, sem hentugt var að geyma

undir húfupottlokinu. Altaf gafst tækifæri til að njóta

þessara forboðnu ávaxta einhverstaðar í einrúmi.

Leikföngin voru erfiðari viðfangs. En Gísla óx ráð-

snilli og hugkvæmni með hverju árinu. Hann fól hornin,

skeljarnar, skrínin og ísubeinsfuglana utan vallargarðs,

eða í einhverri veggjarholu í fjárhúsunum. Svo skauzt

hann þangað nokkrum sinnum á dag og leit yfir gripina

og naut þeirra með hálfu meiri ánægju en ef þeir hefðu

verið frjálsir.

Gísli var mest á stjái við skepnur frá því að hann var

7 ára og til fermingaraldurs. En engan tíma árs var

þvílík hátíð í huga hans eins og á vorin, þegar ull tók

að losna af fénu. Það gat heldur enginn sýnt annan

eins upptíning og hann. Það var héraðskunnugt. Ekki

var hann þó fundvísari á ullarhnoðra úti um hagann en

aðrir fjárgæzlu-unglingar. Hann bar sig aðeins betur eftir

björginni — hljóp á silalega hrúta og gæflyndar ær og

tætti af þeim ullina, ef nokkurstaðar var lát á, reif og

sleit eins og grimt dýr.

í kaupstaðinn var Gísla lofað, þegar hann var á fimt-

ánda ári. Þá fyrst brást honum bogalisfin.

Hann fór nokkuð einn síns liðs um bæinn — þótti

það í alla staði hentugra og öruggara. Lengi vel fyrst

áræddi hann ekki að fara inn í neina búð, honum ofbauð