178 Þjófurinn. IÐUNN að gegna hátíðlegu embætti. Engum hefði dottið í hug að þar færi þjófur. Þegar að fjárhúsdyrunum kom, opnaði hann þær hik- Iaust, fálmaði sig inn króna og upp í tóftina. Þakfyllan stóð öll uppi, því lítið hafði blotað um veturinn, og hafði stoð verið sett undir hana þar, sem hún var hæzt, svo hún héldist sem lengst uppi. Gísli komst að heystálinu, en snæri, sem var í pokanum, hafði flækst um stoðina. Þegar Gísli ætlaði að fara að þuma heyinu í pokann, rykti hann í bandið, en við það féll stoðin undan þekj- unni. Gísli hlustaði. Hann bjóst við að torf-fyllan mundi haldast uppi, stoðarlaus. En sú von brást. Þekjan tók að síga. Hún nam brátt við höfuð Gísla. Hann beygðt sig — ætlaði ekki að yfirgefa herfangið fyr en í fulla hnefana. En þekjan lækkaði í sífellu. Það gnast og small ískyggilega í henni. Þegar Gísli var kominn á knén, sá hann sitt óvænna — en of seint. Hann æflaði að skríða með örskotsflýti fram í tóftardyrnar, en um leið brast fyllan niður og féll með öllum sínum heljarþunga á hægra fót hans og klesti hann við frosið tóftargólfið. Gísli sat fastur. Það leið á hann eitthvert ómegin. Hann vissi, að fóturinn hafði brotnað. Þegar hugsunin tók að skýrast, varð honum ljóst, að hann varð að losna — komast heim. Og alt í einu stóð fyrir hugskotssjón- um hans, í ískyggilegum skýrleik, andlit kaupmannsins,. sem tók af honum hnífana í búðinni. Hann reyndi að losa fótinn. En því fylgdu óumræði- leg harmkvæli. Samt tókst það, en Gísli lá á eftir í svitabaði í garðanum og engdist sundur og saman eins og ormur. Svo fór hann að skríða fram garðann, með brotna fótinn eins og dauða druslu á eftir sér. Hann komst út, lagðist á heila hnéð, batt aftur hurðina og drap snjó upp með dyrastafnum, eins og verið hafði áður..
Beinir tenglar