Iðunn : nýr flokkur

						IÐUNN                                        Þiófurinn.                                             179

Að því búnu lagði hann af stað, skríðandi á öðru hnénu.

Hann komst heim í kofann eftir miklar þrautir og lang-

an tíma. Þá var komið inn í bert á hnénu, af svelluðum

göfuslóðanum.

—   Drottinn minn! Hvað hefir nú komið fyrir þig,

Gísli minn? sagði Sigríður, þegar hún hafði brugðið upp

ljósi og séð, hvernig ástatt var um mann hennar.

—    Eg skrapp upp í tóftarfjandann hans Þorsteins,

sagði Gísli stynjandi, og fylluskrattinn féll á mig. Verst

er, að ég náði engu hári handa kindunum.

—   Mikið er að þessi kross skuli verða lagður á

annan eins guðsmann og þig, mælti Sigríður.

Læknir batt um brotið, en fóturinn var skaddur allur.

Gísli varð seinn og stirður og lúðist fljótt við erfiðisvinnu.

Þetta varð til þess, að hann seldi kotið og flutti sig

inn á Eyrina. Þar var margt um manninn og um fleiri

bjargarleiðir að ræða en á útkjálkanum. Gísla var það

strax ljóst, að þar var hægra til aðfanga.

Því fór fjarri, að hann væri boðinn velkominn á Eyr-

ina. Menn vissu nú og höfðu vitað lengi, að honum var

gjarnt fil að fara höndum um fleira en sína eign. Og

þess varð fljótt vart. Vmislegt, sem árum saman hafði

fengið að vera í friði, hvarf nú gersamlega. Sumir voru

svo harðbrjósta að fara til Gísla og sækja hlutina, undir

einhverju yfirskini. Hann brást jafnan vel við — kvaðst

hafa fengið hlutinn lánaðan, og það mætti þó ekki

minna vera, en að skilað væri aftur því, sem lánað væri.

III.

Þegar Gísli var hátt á sextugsaldri, veiktist hann snögg-

lega eina nótt. Hann hafði verið nokkuð seint á ferli að

vanda,   og   borið   heim   stóran   poka,  fullan  af saltfiski,

sem  hann hafði aflað sér í fiskhúsi kaupmannsins.   Það