Iðunn : nýr flokkur

						180                                             Þjófurinn.                                       IÐUNN

var heljarmikil byrði. En hryggur Gísla var seigur. Lík-

lega hefir þó byrðin orðið honum of þung. Þegar hann

var háttaður, tók hann sýkina.

Hann lá nokkra daga og var illa haldinn. En eina

nóttina dreymdi hann draum. Sá draumur fékk svo

mikið á hann, að hann lét sækja sóknarprestinn. Gísli

var sundurkraminn og sagði honum alt án undandráttar.

Hann þóttist vera staddur í lyfjabúð héraðslæknisins

og sjá þar opinn kassa á borði. í honum voru peningar,

miklir peningar, gamlir seðlar, nýir seðlar, silfurkrónur,

smápeningar — ginnandi herfang, seiðandi ljómi. Gísli

játaði hiklaust fyrir presti, að hann hefði ekki getað

staðist þessa sjón. Hann þóttist ætla að hrifsa niður í

kassann. En þá stóð alt í einu fyrir framan hann und-

arlegur maður. Hann var í hvítum klæðum, og af hon-

um öllum, en þó einkum höfði hans, geisláði mikil birta,

sem Gísla þótti forkunnar fögur og stóð jafnframt ótti

af. Hann þóttist ekki vera í neinum vafa um það, að

þarna sæi hann Krist. Og honum fanst þessi vera horfa

inn í sál sína, horfa lengi, og rekja alt liðið líf hans

sundur. Loks hafði hann mælt:

—  Vilt þú komast í himnaríki, Gísli?

Gísli kvaðst hafa játað því hiklaust. Þær lýsingar, sem

hann hefði fengið af verri staðnum, hefðu ekki verið

svo girnilegar.

—   Þá stelur þú ekki framar, hafði maðurinn sagt.

Nóg er komið. Bústaður illra manna bíður þín, haldir

þú áfram.

Hann hafði sagt þetta hógværlega en með þvílíkum

alvöruþunga, að Gísla hafði orðið hverft við.

Hann reyndi að gera prestinum það Ijóst, að á þess-

ari stundu hefði hann lofað sjálfum sér því, að hann

skyldi vinna til vistar í himnaríki.