IÐUNN Þjófurinn. 181 Þegar Gísli bafði lokið að segja frá draumnum, varð þögn um stund. Að lokum spurði hann: — Haldið þér, að þessi draumur sé markleysa, séra Kristinn? — Það er hann áreiðanlega ekki, mælti prestur. Drottinn vor hefir nú aðvarað þig. Þú veizt nú, hvert stefnt hefir með þig og hvers þú hefir mátt vænta. Eg ætla ekki að bæta neinu við drauminn. Farir þú ekki eftir orðum Krists, þá geri ég mér ekki von um, að þú látir að mínum. Gísli varð þungt hugsandi um stund. Hann sá það, að þó að hann hefði heitið þessu í draumnum, þá var nú það, að hætta að stela, hér um bil sama sem að hætta að lifa. Hann hafði enga' aðra atvinnu, háaldraður maðurinn, bæklaður og þreyttur! Hvað átti að verða um hann og Sigríði? En maðurinn með geislaljómann? Og bústaðurinn, sem hann ætti í vændum, ef hann héldi áfram? Loks mælti hann: — Eg hefi nú aldrei verið þjófgefinn um æfina, það er misskilningur hjá frelsaranum, ef hann heldur það. En ég hefi tekið eitt og annað til handargagns, sem á vegi mínum varð. En sé það nú orðið synd líka, þá verð ég líklega að hætta því. Séra Kristinn grunaði, að Gísli væri ekki jafn ein- lægur eins og hann lét. En hann sá ekki ástæðu til að ræða málið lengur. Ef draumurinn ekki dygði til þess að snúa Gísla frá villu hans vegar, þá mundu engar prédikanir hafa áhrif. Gísli lá eftir sem áður, létti ekki né þyngdi. Draum- urinn varð honum þrotlaust umhugsunarefni. Hann gerði hann ýmist að markleysu einni eða taldi hann boða eilífa útskúfun fyrir sál sína. lOunn XII. 12
Beinir tenglar