Iðunn : nýr flokkur

						182                                             Þjófurinn.                                       IÐUNN

Einn daginn leit Þorfinnur gamli járnsmiður inn til

hans. Hann settist á stól við rúmið, tók upp pontu sína,

sló á hana mjúklega og tók sér síðan í nefið. Síðan

lagði hann hana á stólinn hjá sér, í þeim vændum að

taka til hennar bráðlega.

Gísla varð litið út undan sér á stólinn, við og við,

meðan Þorfinnur ræddi við hann. Þarna lá pontan, speg-

ilfáð, útskorin, silfursiegin. Oft hafði hann séð fagra

gripi, en engan jafn eigulegan og þennan. Ekki þurfti

nú annað en að seilast út undan sænginni. En maður-

inn með geislabauginn? Orð hans voru eftirminnileg.

Gísli leit til veggjar — forðaðist að líta á stólinn.

Þorfinnur hóf máls á ýmsu; en Gísli var annars hugar,

tóU dræmt í umræðuefnin. Þá varð Þorfinni reikað út

að glugganum, og stóð hann þar um stund. Pontan lá

eftir á stólnum.

Gísli leit við, horfði á pontuna eins og alt líf hans

væri falið í henni. Vinstri hönd hans, sinaber og mögur,

kom undan sænginni. En þá varð draumurinn alt í einu

undarlega skýr og því líkt sem þurkaði pontuna út.

Hann kipti að sér hendinni aftur.

Þorfinnur stóð enn úti við gluggann og fór nokkrum

orðum um nýja húsið, sem þeir væru að byggja niðri á

grundinni, það yrði myndarlegasta bygging. Gísli tók

ekki eftir þessu — var enn með allan hugann við grip-

inn á stólnum og tók ekki augun af honum. Alt í einu

kom höndin út undan sænginni og luktist um pontuna.

Gripið var fast og örugt og fimlegt, og höndin hvarf

eldfljótt með feng sinn undir sængina.

Þorfinnur vék frá glugganum og settist á stólinn aftur,

svipaðist að pontunni, en hana var hvergi að sjá.

— Hún hefir hrokkið upp undir rúmið, sagði Gísli

með  barnslegu  sakleysi í rómnum.   Eg skal biðja hana